شب سردیست و من افسرده                

راه دوریست و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده                  

میکنم تنها از جاده عبور

دور ماندند ز من آدمهــــــــــا                    

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غم ها                        

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا به دل من                       

 قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من                  

اندکی صبر سحر نزدیک است

هر دم این بانگ بر آرم از دل                    

وای این شب چقدر تاریک است

خنده ای کو که به دل انگیزم                  

قطره ای کو که به دریا ریزم

صخره ای کو که بدان آویزم                     

مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غم هست به دل               

غم من لیک غمی غمناك است