باز هم خاتمی

دیروز برو بچز موج سوم همایشی داشتند برای دعوت از خاتمی. این همایش خیلی چیزها را در من زنده کرد. یادم آورد که چقدر خاتمی را دوست دارم. یادم آورد که این مرد باعث می شد احساس غرور کنم و یادم آورد که در این 3 سال هیچ کدام از این حس ها به سراغم نیامده. وطن پرستی ام زیر تحقیر های داخلی و خارجی له شده.با شنیدن واژه عدالت عق می زنم و وقتی به دموکراسی در ایران فکر می کنم سر درد می گیرم و با شنیدن کلمه ی فقر، سه دقیقه به دیوار خیره می شوم و بعد جیغ می کشم!

در این سه سال خیلی چیز ها عوض شد.مناسبات اجتماعی تغیر کردند و گوجه فرنگی به یک میوه ی اشرافی تبدیل شد. ملت شدند صدقه خوار دولت. و جوانی ما در خیابان های همین شهر تحقیر شد. یادم آمد که 3 سال پیش مثل یک شهروند با عزت در خیابان راه می رفتم. مثل یک مجرم با دیدن ماشین های گشت دست و پایم را گم نمی کردم...

و یادم آمد بغض مردی را که آبرویش را، تنها سرمایه اش را برای ملت ایران(که آن روز ها عزتی داشت) گذاشت روی دایره. یادم آمد روزی را که می گفت از طرف ملتی سربلند آمده و به نام ملت ایران پیشنهاد می کند سال 2001 سال گفتگوی تمدن ها باشد.یادش به خیر آن روزها وقت سخنرانی یک ریس جمهور سالن کنفرانس سازمان ملل خالی نمی شد! راستی این ملت ایران چقدر این روزها واژه ی دوری است. ملت ایران کجاست؟ دیروز لیلا حاتمی بغض کرد و گفت خاتمی باید بیاید، به خاطر بچه هایی که نمی خواهند از سرزمینشان بروند.

خاتمی دیروز درد نوستالژی را در من زنده کرد. آن روز ها روزنامه از نان شبمان واجب تر بود. جامعه،نشاط، توس، عصر آزادگان... باور می کنی روزگاری سخن از کنسرت بزرگان موسیقی در ایران بود؟ باور می کنی همین مردمی که این روز ها نان ندارند بخورند روزگاری کتاب می خریدند، تئاتر می دیدند؟یادت هست چقدر NGO داشتیم؟ یادت هست تولد دوباره ی موزیک را؟ این سه سال به اندازه ی چند سال عقب رفته ایم؟

یاد باد،یاد گذشته شاد باد

این دل زرد و تهی در حسرت دیدار باد

یاد روزایی که کوچه زیر سایه ی تنم بود

مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود

سهم من از بوسه ی باد

چی بگم؟ ای داد و بی داد!

همه زردی و تباهی مردن و رفتن از یاد!

آقای خاتمی دوست داشتنی

به حرمت تمام بغض هایی که در این سه سال فرو خورده ایم، به خاطر روز هایی که به پایت ایستادیم (با نامرد ها کاری ندارم) به پای ملت ایران بایست!می دانم سخت است، فراموش نکرده ام آن همه هزینه را که از جیب اصلاحات رفت.می دانم نه عصایی داری که تبدیل به اژدها شود، و نه ید بیضایی. می دانم که 16 آذر 83 سزاوارت نبود. اما به خاطر همان ملتی که روزی سر بلند بود بیا! بیا و دمی کنارمان باش. فقط باش! این بار مسئولیت کم کاری مان را روی دوشت نخواهیم گذاشت. این بار توقع معجزه نخواهیم داشت. فقط می خواهیم که باشی. نه به خاطر آن همه نوستالژی، به خاطر فضای نفس کشیدن، که هر روز تنگ تر می شود. به خاطر تمام آدم هایی که دوست دارند ایران را سرزمینشان بدانند. حالا که تاریخ این بار را روی شانه هایت گذاشته،حالا که سرنوشت ما به تو گره خورده، حالا که تنها کسی هستی که می تواند،بیا و نگذار روزی دریغ و افسوس نصیبمان نشود. تو بیا که تنها سرمایه مان هستی.

بیا و نگذار ملت ایران باز ملعبه ی پوپولیسم شود.نگذار شانه های ملت ایران زیر سنگینی و فشار خم شود.فشاری نه برای ایران، برای پر کردن آلبوم شخصی! می دانیم که تو نیازی به آلبوم نداری. می دانیم که برای شانه های خمیده مان حرمت قائلی. بیا و نگذار گوش ملت ایران به دروغ و فساد و ریا عادت کند. می دانیم که تو شخصیت داری. بیا و جلوی روزی را بگیر که از ایرانی بودن شرمنده شویم.... بیا و بزن قدش سید!

حرفهایمان را گناه کبیره هم که تلقی کنند، باکی نیست. ما نوادگان حلاجیم!

پی نوشت:این هم شعر طنزی است از نیما دهقانی. سر بزنید حالش را ببرید!

اولین بارون پاییز امروز بارید. من با سوت آهنگ rain  رو می زدم و می رفتم. در حالی که افتتاح کفشای نوم مصادف شده بود با گِل مال شدنشون، در حالی که از سرما خودمو بغل کرده بودمو دندونام به هم می خورد، به یه نتیجه ی وحشتناک رسیدم. تبدیل شدم به یه آدم آکواریومی. زیبایی های طبیعت رو فقط از پشت شیشه دوست دارم.

« زمستون، برای تو قشنگه پشت شیشه

بهاره، زمستونا برای تو همیشه»

این دقیقا تلقی من از طبیعته. برف و بارون قشنگه، به این شرط که من سرماشو حس نکنم. تابستون قشنگه به این شرط که زیر باد کولر لمیده باشم. نتیجه ی به شدت غم انگیزیه!احتمالا انحطاط بشر که می گن همینه!!!چشم انداز سرما و شال گردن، خفه کننده است!!! این که آب دماغت تو سرما تبدیل به استالاکمیت بشه و  دستت به هیچ دستمالی بند نباشه.بن بست یعنی همین.نه؟؟؟می دونم که خیلی نگاه گندیه نسبت به طبیعت! حتا آدم می تونه با این نوع نگاه احساس نفهمی بکنه، اما... آخه شما که با تی شرت یقه اسکی اختناقو حس نکردید!!!

اما یه چیزی هست که هنوزم می تونه آدمو به طبیعت پیوند بده.هوا هر چقدر سرد یا هر چقدر گرم باشه،آفتاب رو مخت نیمرو درست کنه یا زیر بارون و تگرگ له بشی، بازم یه پیاده روی دو نفره به همه اینا می ارزه.