رفقای خوب و گل سلام

قراره یک وبلاگ باز بشه که می خواد خونه ی گرم دانشجوها باشه. یه پاتوق کوچولو برای همدل شدن رفقای دانشجو.

مترو شلوغ است و من دارم زیر بار سنگینی منطق هادی له می شوم. دلم می خواهد از دست این همه آدم خلاص شوم و گوشه ای بنشینم و به حرفهایش فکر کنم. از پله های متروی بهارستان که بالا میایم دلم می خواهد از هیاهوی این شهر شلوغ فرار کنم. نگاهم به خیابان پشت وزرات ارشاد می افتد. بی خیال خانه رفتن، صفی علیشاه را مثل چند سال پیش پیاده گز می کنم و زیر لب شعر های شاملو را می خوانم. پاهایم بلند تر شده اند یا این مسیر دراز کوتاه تر به نظر می رسد؟

می رسم به خانقاه، آفتاب دم غروب و حوض آبی پر ماهی اش آرامشی به من می دهد که یافتنش در این شهر شلوغ مثل معجزه است.اینجا را تنها به خاطر خلوت بودنش دوست دارم. چه آرامشی، چه سکوتی. تنها منم هزاران فکر. سرم را به شیشه های رنگی اش تکیه می دهم و به حرفهای هادی فکر می کنم. سرخی آفتاب روی فرش های وقفی خانقاه می افتد.کشکول بزرگ خانقاه و شیشه های رنگی و من، میان بازی نور و سایه. من آرام آرامم.

دایی جان ناپلئون بهانه ای شد تا به عشق های داستان های ایرانی فکر کنم. عشق سووشون و چشمهایش و ... اما به جرئت می گویم هیچ کدامشان برایم دلچسب تر از همین عشق ناکم سعید به لیلی نبود. عشقی که برنده ی آخرش پوری فشفشه بود...

آهنگ عمو اسدالله کیوسک را از اینجا بشنوید.

دکتر دندانم را نصف کرد.من صدای خرد شدنش را شنیدم.هنوز در دهانم بود. داشتم به قطعه ای از احمدرضا احمدی می اندیشیدم. دندان از دهانم خارج شد. دندانی که چند سالی با من زندگی کرده بود.دندانی که در تجربه ی مزه های مختلف با من سهیم بود.

حالا یک ساعتی گذشته، دارم آب البالو می خورم، خورشید گرفته و من مزه ی خون و آب آلبالو را از هم تشخیص نمی دهم، فقط گهگاه خنکی آب آلبالو با گرمی خون مخلوط می شود و حالم به هم می خورد.متن احمدی را که می خوانم چشمانم را می بندم،خورشید گرفتگی به اوج می رسد.آنچه کشیدند دندان عقلم بود!

((دیروز دندان مرا کشیدند-50 سال در دهان من بود- در سال های دور در میان فنجان های شیر و طعم گس چای گم می شد- نان های آویخته در آفتاب را نمی شناخت- در هنگام تحویل سال به یاد دارم نرگس ها و بنفشه ها را می بویید- سال به سال روز به روز در خانه ماندم در آینه دندان ها را نگاه کردم- پیر شدیم- دیروز دندان مرا کشیدند- نه دیگر در هیبت ابر بود نه باران را دوست داشت- در سرما دندان بود- در تابستان دندان بود- آن هنگام که شیر گرم را می نوشیدم نمی دانستم دندان مرا دیروز کشیدند- دندان مرا دیروز کشیدند این ترجیع بند در شعر ماوایی ندارد-آشفته و سراسیمه به خانه می رسم، درآینه نگاه می کنم می گویم: دندان مرا دیروز کشیدند.))

 احمدرضا احمدی